Ik heb de grootste twijfels over mijn tekentechniek.
Dit strookt totaal niet met wat je in de Gerenomeerde Academie als standaard van vakmanschap krijgt aangeleerd.
Nu ja, aangeleerd...in mijn geval niks noppes aangeleerd want na onderhalf jaar Hoger Kunstonderwijs werd mij duidelijk gemaakt dat ik me moest herpakken of...
Ik heb dan maar de eer aan mezelf gelaten.
Ondertussen sukkel ik verder op eigenwijze doch beschamende wijze.
Daar waar grote kunstenaars virtuoos in een paar trekken alle karakteristieken van hun subject kunnnen plaatsen, liefst staand voor een ezel, in trotse houding, met licht toegeknepen ogen, op voldoende afstand van doek of blad...
daar zit ik gebukt over een tekentafel in millimetertjes te tekenen.
Arm te dik ? Millimetertje dunner. Lijntje weggommen, lijntje terug tekenen.
Oog te hoog ? Kneedgom er zachtjes over zodat nog een vage schijn overblijft. O ja, want zonder referentie durf ik dat oogje niet opschuiven.
Daar straalt toch totaal geen trots uit ? Dat strookt toch niet met vakmanschap en beroepseer en al dat soort dingen. Waar is het virtuoze ?
"Daar moet ge u toch niks van aantrekken sech" voorspel ik als reactie.
Weet ik. Weet ik.
Maar toch...
"Een millimetertekenaar".
Het klinkt niet.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
je bent niet alleen: IEDERE tekenaar kent dat gevoel. De allergrootsten (Hergé, Franquin) hebben er last van gehad. Zijn er zelfs ziek van geworden.
BeantwoordenVerwijderenStriptekenaars zijn geen kunstenaars. Zij zijn ambachtsmannen en -vrouwen. Masochisten.
Het genie zit niet in de virtuoze stijl maar in de tot leven wekken van een millimeterdikke potloodlijn.
Ofwel, moet je een dikker potlood kopen, dat kan het ook zijn :)
millimetertekenaar! wat een goed woord erik!
BeantwoordenVerwijderenik ken het gevoel natuurlijk wel, onzekerheid, twijfel, de angst om een foutje te maken, denken dat ge dat ene lijntje maar één keer kunt trekken, anaal gepriegel en gepruts
ik loop er eerlijk gezegd niet hoog mee op, ik amuseer mij meer als ik er in slaag virtuoos (op mijn niveau) bezig te zijn, en ik probeer dus ook van snel iets anders te gaan doen als ik in millimeter-modus terechtkom
trouwens, ge wordt niet virtuoos geboren, ge wordt virtuoos door te oefenen, nijg veel te oefenen, tot ge uw stuff zo onder de knie hebt dat ge ermee kunt spelen, dat het gemakkelijk wordt omdat ge het al tienduizend keer gedaan hebt, met plezier.
En daar geraak je niet als je de hele tijd alleen maar de perfecte tekening wil maken.
Kunt ge geen handjes tekenen ochottekes... in plaats van dat ene handje tienduizend keer uit te gommen kunt ge beter een schetsboek vullen met tienduizend handjes, goede, slechte, halfperfect, blablabla maakt niet uit, op een dag begrijpt ge hoe een hand in mekaar zit en ge zijt voor de rest uw leven van dat gegom en getwijfel verlost
en nog iets: de virtuoos is niet noodzakelijk een kunstenaar en omgekeerd, en natuurlijk zijn er wel striptekaars die kunstenaar zijn. omgekeerd hebt ge onder schilders of componisten of loodgieters ook ambachtslui en mensen die dat proberen te overstijgen (waarbij die laatste dan de kunstenaars zijn)
en yep! mario heeft gelijk: een dikker potlood kopen zal ook helpen Erik, of ga meteen aan de slag met een klomp houtskool, op heel kleine papiertjes!
(ha, reacties...ik zie het nu pas)
BeantwoordenVerwijderenEen dikker podlood !
Natuurlijk !
Dat ik daar niet eerder aan gedacht hebt !
Ha, daar zijn collega's voor he : die goeie praktische tips :)
Ik heb hier trouwens nog zo'n vulpodlood met grafietstiften van een halve centimeter dik liggen.
Een herinnering uit Praag, daarginds gekocht voor 7 Kronen (aan 1 Frank de kroon).
Om eerlijk te zijn, ik heb totaal geen probleem om millimetertekenaar te zijn hoor, maar een beetje melodramatiek in mijn tekstjes vindt ik wel plezant.
En dat vele schetsen, dat weet ik, maar ik kom er nooit toe...en naar ik hoor van vele anderen ben ik daar niet alleen in.
Doch zou ik diezelfde raad (Gij Zult Veel Oefenen) zonder complexen ook doorgeven aan allen die het willen horen. Als ik het al niet gedaan heb...
Over of striptekenaars kunstenaars zijn: ik denk dat het maken van strips meestal nog het best te vergelijken valt met het maken van films. Er is een even vage grens tussen kunst en entertainment, en het is een combinatie van beeld en verhaal
BeantwoordenVerwijderenWeet je, er is ook zoiets als een 'millimeterscenarist'.
BeantwoordenVerwijderenHet er-niet-op-krijgen-zoals-je-wil is een gevoel dat iedereen wel eens besluipt, zeker.
Het belangrijkste is dat je niet geblokkeerd geraakt. Zolang je 'herwerken' niet leidt tot niets (Letterlijk niets, bedoel ik hier. Je kan steeds maar weer herbeginnen, en uiteindelijk géén resultaat krijgen) is er geen probleem, toch? En soms, als het niet gaat, sla ik de passage met de moeilijkheden gewoon over, en kijk ik er de week nadien nog eens naar.
Meestal gaat het dan vanzelf, en denk je: heb ik dààr nu zo op zitten zweten.
Dat laatste ken ik ook !
BeantwoordenVerwijderen(en vele anderen waarschijnlijk)
Er een week afblijven, zelfs niet aan denken, en dan plots terug vastnemen.
Toevallig heb ik hier tekeningen van 2 jaar geleden deze week nog zitten verbeteren.
Ik wist 2 jaar geleden al dat er iets fout zat maar wist niet goed hoe aan te passen.
In een wip en een draai stond de verbetering er nu op.
Al is 2 jaar opzij leggen misschien wel wat lang :)))