Al lijkt het niks met een stripblog te maken te hebben, toch denk ik dat wij creativelingen, de zintuiglijke geneugten - en meer bepaalde de visuele - tot onze sterkste Gaven Gods mogen rekenen.
Ik hoop dus een beetje op herkenning in dit (redelijk bombastisch) tekstje.
Die Walkure
Een fijne regen aarzelt neer op onze handen,
als donkerbruine vlekjes op onze schoenen.
Een koude druppel op een droge onderlip.
Ik lik het dorstig weg : water als druppel is lekker.
Door hemels trommelgeroffel aangemoedigd,
niet wars van theatraliteit,
verhoogt de hemel de inzet tot eens stortvloed.
Daarboven, vanuit een grijze dreiging,
weet men alle kragen recht te zetten
en hoofden buigen nederig in onmacht.
Wie lacht daar ?
Maar plots : het licht van van ver als Haleluja.
Ik open mij en zie,
een goudgele parelpracht, en voel,
een warme zuiderwind, en ruik,
verstuifd vanuit een roestige tapijt,
een bladerparfum.
Onder mijn jas koester ik een kleine camera obscura,
beschermd, en ik hou het zo :
dit alles is teveel voor de vrucht tussen mijn jas en buik.
(epiloog)
Ik zie dan ik ben afgedwaald
en ik voel een lichte pijn, een eenzaamheid,
want waarom kunnen wij niet delen zonder woorden,
slechts in beelden en in geuren ?
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
dan zou je er toch een tekening bij moeten maken ook, niet? (en een recept voor een geur)
BeantwoordenVerwijderenErik, je zou dit moeten "verstrippen" of op zijn minst illustreren!!
BeantwoordenVerwijderenPoezie is een groeiende nichemarkt
mja, ge zegt daar al zoiets.
BeantwoordenVerwijderenHeb daar eigenlijk nooit bij stil gestaan, maar sommige van mijn gedichtjes zijn wel in beelden te vertalen. En een ideale lengte voor Phulphe.
"Poe-strips", of "stripozie", lol.