ouwe krabber

Bij gebrek aan dagboek post ik het hier maar even. Er hoort een tekstje bij:

OUWE KRABBER

Ik kijk naar een oude gepensioneerde zatlap. 't Is te zeggen, iemand die lijkt op een oude gepensioneerde zatlap. Kan goed zijn dat hij niet zo oud is. Laat staan gepensioneerd. Misschien is het gewoon een zatlap die dicht tegen zijn houdbaarheidsdatum zit, en dus niet noodzakelijk oud. Wat ook kan is dat-ie gepensioneerd is, maar daarom nog niet bezopen. Tenslotte zijn niet alle gepensioneerde ouwe venten gediplomeerde trippel-hijsers. Wat wel ontegensprekelijk waar is - voor zover mijn observatievermogen reikt, ik ben een brildrager met als bonus wat astigmatisme - is dat die vent er oud en bestoft bijzit met een knoert van een pokdalige rode neus en met slappe, waterige ogen die een objectieve observator mogelijks zou kunnen verslijten voor stevige zattigheid. Soit. Ik geraak maar niet tot het stellen van mijn punt. Dus... laten we maar gewoon aannemen dat -ie oud, versleten, gepensioneerd en ladderzat is. Leuk voor het verhaal. Of ik al dan niet blind ben laten we voor een andere keer.

Zit die kerel dus - zat - in het middagzonnetje van een - voor weermannen veel te warme - oktobermaand, gezapig zijn kraslotje te bekrabben met een muntje. Om het tafereel te vervolledigen kan ik er verder nog aan toe voegen dat ik net voorbij fietste en moest stoppen voor het daar aangeplante rode licht, dat er naast mij een bevallige jonge dame eveneens hoopvol op het groen staat te wachten en dat dit alles plaatsvindt op de Tiense Poort. Zowat het drukste kruispunt van Leuven. Laat dit de beeldvorming in uw hoofd ten goede komen, voor dit relaas doet dit echter weinig ter zake.
Ik sta stil en ik kijk er naar. In elkaar gezakt met zijn kin op zijn gezwollen buik. Volledig geconcentreerd. Zoals een schooljochie op zijn knikkers. En eveneens - zoals wij op het groene licht - hoopvol wachtend op een positieve wending in zijn leven.

Ik kijk wat beter. Ik had - zo leek - wat teveel verondersteld en wat te weinig waargenomen. Ik kan helemaal geen hoop of verwachting meer afleiden van zijn blik, zijn houding of zijn gekrab. Niets van dit alles. Het krabben lijkt eerder een saaie, opgelegde bezigheidstherapie. Crea-uurtje lotjes krabben. Een routinehandeling in een beschutte werkplaats. Ik frons mijn wenkbrauwen.

Wat als die kerel hier nu even de vette pot zou krabben. Pakweg een miljoentje of tien. Ik zou zo geire zijn blik zien. Een explosie van geluk en levensdrang. Het uitstrekken van zijn ingezakte lijf tot iets wat er zou kunnen uitzien als een kranige senior die naar de wolken reikt. Misschien gevolgd door een wulps vreugdedansje, losweg gebaseerd op een dansstijl uit een vorig tijdperk. En dan nog wat gevloek en zelfbeklag - altijd al een populaire uiting van vreugde. " Verdoemme, verdoemme. Ziedewel! Ik wist 'et. Nondedzju. Heb ik daar zo lang op moeten wachten.. "
Er gebeurt voorlopig niets. Die kerel zit daar waarschijnlijk al vijftig jaar te peuteren en te krabben aan die kut-lotjes. Een leven lang wat geld opzij gezet, af en toe een patat en een flap kaas uit zijn mond sparende. Zijn met noeste arbeid verdiende pensioentje er aan verspillende. Want dat straalt hij momenteel uit. Hij draait nog even het lotje om te zien of er daar wat te krabben valt. En draait zijn lotje uiteindelijk om voor het verdict.

Het licht is al lang groen. Ik moet voortmaken. De mooie deerne vorm een kopgroepje met een lange slungel en ze zijn begonnen aan een ontsnapping. De meer dan waarschijnlijke teleurstelling van de ouwe man lijkt me nu ondraaglijk. Ik rij door. Ik wil het niet weten. Achter mij hoor ik een hoge piepende kreet uit verduurde stembanden. Of zijn het de remmen van die stadsbus?




Grtz, Pinda